Περί συνεργασίας.

Μία πολύ βασική δεξιότητα του 21ου αιώνα, είναι η συνεργασία. Πρόκειται για μία δεξιότητα που, όπως το βίωσα, βρίσκεται στον πυρήνα της παιδαγωγικής ήδη από την πρώιμη ηλικία στις αναπτυγμένες χώρες. Όπως επίσης το βίωσα, ως εργαζόμενος πια, φαίνεται ότι η πρώιμη παρέμβαση και καλλιέργεια αυτής της δεξιότητας... πιάνει τόπο, έχει αναπτυχθεί στους ενήλικες πια σε αυτές τις χώρες.

Στη χώρα μας, μάλλον δεν γνωρίζουμε την έννοια της συνεργασίας... Φαίνεται ότι χρειαζόμαστε να ξεκινήσουμε από τα βασικά, όταν αναφερόμαστε σε αυτόν τον όρο, είτε αναφερόμαστε σε παιδιά, είτε σε ενήλικες.

Ένα βασικό στοιχείο της συνεργασίας λοιπόν είναι ότι αυτή δεν μπαίνει στο ζύγι, δεν είναι μέγεθος που το μετράμε με ακρίβεια ...γραμμαρίου: Άλλος θα προσφέρει πολλά και άλλος λίγα, ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ικανότητες του κάθε μέρους.

Ένα δεύτερο στοιχείο της συνεργασίας ωστόσο, πιο βασικό, που δυστυχώς δεν έχει γίνει αντιληπτό, είναι ότι η συνεργασία προϋποθέτει αμφίδρομη προσφορά. Με απλά λόγια, δεν υφίσταται συνεργασία όταν το ένα μέρος μόνο δίνει και το άλλο μόνο λαμβάνει, συνήθως εκ του πονηρού.

Το πιο βασικό στοιχείο ωστόσο της συνεργασίας, το στοιχειώδες θα λέγαμε, είναι η κουλτούρα της, η πίστη σε αυτήν και η επίγνωση ότι μέσα από αυτήν βγαίνουν κερδισμένα όλα τα μέρη.

Σε έναν εγωιστικό ή μοναχικό κόσμο που ζούμε στη χώρα μας, έστω αυτό το τρίτο στοιχείο (ότι δηλαδή όταν συνεργάζεσαι, κερδίζεις εσύ ο ίδιος πάνω από όλα) ας είναι τουλάχιστον ο μπούσουλας να καλλιεργηθεί αυτή η δεξιότητα.

Από νωρίς, πριν είναι πολύ αργά.