Λίγες σκέψεις για το πολλαπλό βιβλίο.

Δύο θέματα συζητούνται έντονα εδώ και καιρό και έχουν ενταθεί αυτές τις ημέρες λόγω της ανακοίνωσης των βιβλίων που έχουν γίνει αποδεκτά από το ΙΕΠ.

Το πρώτο θέμα και πιο δύσκολο, αφορά τους εκδότες. Πιο συγκεκριμένα, ασκείται δριμύα κριτική που τα βιβλία εκδίδονται από φορντιστηριακούς οργανισμούς και άλλους ιδιωτικούς φορείς, εμπλεκόμενους με την εκπαίδευση. Το θέμα είναι ιδιαίτερα σύνθετο. Κατά την άποψή μου, το πρόβλημα δεν είναι ποιοι φορείς ανέλαβαν ένα έργο και πολύ περισσότερο αν είναι ιδιώτες. Κι αυτό διότι... είδαμε και τα βιβλία του δημοσίου τι καλά που ήταν... Φτάνουμε σε σημείο, οι ίδιοι που απαξιώνουμε εδώ και δεκαετίες τα βιβλία που έχουν εκδοθεί από δημόσιους ή εποπτευόμενους φορείς τόσο σε δημόσιες συζητήσεις, όσο και στους μαθητές μας, τώρα να θεωρούμε ότι κακώς δεν συνέχισαν να εκδίδονται με τον ίδιο τρόπο. Δεν πάει όμωςέτσι...

Επίσης, είναι απολύτως φυσιολογικό φροντιστηριακοί οργανισμοί ή γενικότερα εκδοτικοί οίκοι που ασχολούνται πολλά χρόνια με τις εκδώσεις εκπαιδευτικών βιβλίων να είναι σε θέση πιο εύκολα να αναλάβουν ένα τέτοιο μεγάλο έργο.

Συνοψίζοντας, δεν βρίσκω κάτι μεμπτό, εκτός μια σημαντικής παραμέτρου: Κατά την ταπεινή μου άποψη, για πολλούς λόγους που δεν έχω χώρο να αναλύσω, θα ήταν απαραίτητο να είχε προβλεφθεί μια ασφαλιστική δικλείδα, ώστε να υπάρχει ένα όριο για κάθε εκδοτικό όμιλο/φορέα...

Το δεύτερο θέμα αφορά στο κατά πόσο μιλάμε για πολλαπλό βιβλίο, όταν σε κάποια γνωστικά αντικείμενα εγκρίθηκε μόνο ένα βιβλίο ή (αν δεν κάνω λάθος ακόμη και κανένα λόγω ανυπαρξίας ενδιαφέροντος από συγγραφικές ομάδες). Είναι προφανές ότι έχει δημιουργηθεί μια παρανόηση: Το πολλαπλό βιβλίο ΔΕΝ αφορά στην ύπαρξη δύο ή περισσότερων εκτυπωμένων βιβλίων για κάθε γνωστικό, αλλά ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΦΙΟΛΟΣΟΦΙΑ: Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της άπειρης ψηφιακής πληροφορίας, που όσο περνάει ο καιρό γίνεται ολοένα και πιο έγκυρη, δεν έχει σημασία πόσα βιβλία εγκρίθηκαν για κάθε γνωστικό. Σημασία έχει να επιμορφωθούν οι εκπαιδευτικοί στη σύγχρονη φιλοσοφία της επίτευξης ενός στόχου, της επίτευξης του αναμενόμενου μαθησιακού αποτελέσματος. Αυτ΄΄α μπορούν να επιτευχθούν αξιοποιώντας διάφορες πηγές, έντυπες ή ψηφιακές, αυτονόητα με την καθοδήγηση του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών.

Το μόνο που θα θεωρούσα χρήσιμο σε αυτό το σημείο είναι ότι θα ήταν μάλλον απαραίτητο να είχε προβλεφθεί κάποια δέσμευση από τους φορείς που προχώρησαν σε έκδοση βιβλίων, να εκδόσουν και υλικό που δεν εκδηλώθηκε αρχικά ενδιαφέρον.

Κλείνοντας, αν και επαναλαμβάνω ότι δεν συμμετείχα σε κάποια συγγραφική ομάδα κλπ., ωστόσο έχω συζητήσει προσωπικά με συναδέλφους που συμμετείχαν, επιτρέψτε μου δυο ακόμη λόγια, αν και μακρηγόρησα ήδη:

Ο μεγάλος κόπος αυτών των ανθρώπων σε αντιδιαστολή με το αναντίστοιχα μικρό οικονομικό όφελος, δεν δικαιολογεί απαξίωση ή υπονοούμενα της παλιάς ελληνικής ταινίας... "φάγανε", φάγανε", φάγανε"...

Η κριτική πάνω στο περιεχόμενο πρέπει να είναι ουσιαστική και σκληρή, αλλά καλοπροαίρετη και προς όφελος τελικά της εκπαίδευσης.